Tired ... But alive

Η ώρα εδώ είναι 4:30 το ξημέρωμα , έχει δροσιά και ένα γλυκό αεράκι που φέρνει μέσα στο σπίτι μια απαλή μυρωδιά από νυχτολούλουδο και γιασεμί ...

Ποιος να μου το έλεγε πως εδώ σ' αυτά τα ξένα χώματα θα μύριζα νυχτολούλουδο και γιασεμί ...
Το στόμα μου είναι πικρό και στεγνό , η καφεΐνη ρέει άφθονη στο σώμα μου αλλά τα μάτια μου έχουν αρχίσει να θολώνουν, με κόβουν οι φακοί και νομίζω πως η συγκέντρωση μου έχει πάει περίπατο ...
Αν και είναι το δεύτερο 24ωρο που διαβάζω αυτό το μάθημα νομίζω πως δεν έχων καταφέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα αφού μαθαίνω κάτι και ξεχνάω κάτι άλλο...
Ας είναι .... ότι βρέξει ας κατεβάσει! ...
...δεν είναι στο χέρι μου να κάνω κάτι άλλο ...
Νομίζω οτι είμαι σε καραντίνα! 2 μέρες δεν μιλάω σε άνθρωπο, δεν κουνιέμαι από το γραφείο
! Θέλω ! και Πρέπει ! να ρουφήξω όλο το βιβλίο ... σαν να το έγραψα εγώ !
...αλλά που ... το μυαλό μου είναι έξω , στην δροσιά στα πλακόστρωτα ... και άρχισαν κι αυτά τα πουλάκια να κελαηδάνε....
και κάπου εκεί είναι που έχω αρχίσει να τσακώνομαι με τον τεμπέλη εαυτό μου που μου λέει¨:
" Ρε μ@λ@κ@ άραξε καφεδούμπα καναπεδούμπα και έχει ο Θεός!"
... Αλλά ξέρω αν σταματήσω θα το μετανιώσω γιατί θα με φάνε οι τύψεις! ... εστι αίσιος η ώρα έχει φτάσει 5 και εγώ γυρίζω πάλι στα βιβλία μου ...
Kαλό σας ξημέρωμα